Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych właściciel nieruchomości zobowiązany jest do złożenia deklaracji, na podstawie której określana jest wysokość podatku od nieruchomości.
W przypadku domów jednorodzinnych często wypełnienie takiej deklaracji stwarza wiele trudności, związanych głównie z prawidłowym określeniem powierzchni podlegającej opodatkowaniu.
Czym jest powierzchnia użytkowa domu?
Podstawą do naliczenia wymiaru podatku od nieruchomości jest powierzchnia użytkowa obiektu budowlanego.
Pod pojęciem powierzchni użytkowej należy rozumieć powierzchnię pomieszczeń liczoną po wewnętrznej długości ścian w świetle, bez uwzględniania grubości ściany. Powierzchnia użytkowa wszystkich pomieszczeń będzie zatem zawsze mniejsza od tzw. powierzchni zabudowy domu, czyli powierzchni liczonej po obrysie ścian zewnętrznych.
W przypadku poddasza użytkowego w domu z dachem skośnym często występują ścianki kolankowe o wysokości ok. 0,5-1,5m. W takim wypadku w powierzchni użytkowej należy ująć tylko tę powierzchnię, na której wysokość kondygnacji wynosi ponad 1,4m.
Powierzchnie o wysokości od 1,4 do 2,2m zalicza się w całkowitej powierzchni użytkowej budynku w 50%. Wiele deklaracji urzędowych posiada specjalna rubrykę, w którą wpisuje się powierzchnię zawierającą wysokość pomieszczeń właśnie w zakresie 1,4-2,2m. W takim wypadku nie należy samodzielnie zmniejszać o połowę tej powierzchni, gdyż zrobi to za nas urzędnik analizujący naszą deklarację.
Powierzchnie, na których wysokość kondygnacji wynosi poniżej 1,4m nie zlicza się do powierzchni użytkowej budynku i tym samym nie podlega ona opodatkowaniu.
Jak liczyć wysokość kondygnacji do podatku?
Wysokość w świetle powinna być liczona jako odległość w pionie pomiędzy podłożem, a najniższym trwałym elementem stropu.
Pod pojęciem podłoża należy rozumieć poziom wylewki betonowej, a nie wykonanych na niej warstw wykończeniowych (np. podłogi drewnianej).
Wiele kontrowersji budzi określanie tzw. najniższego trwałego punktu stropu. Większość urzędników interpretuje to jako odległość między wylewką betonową a dolną częścią stropu betonowego, bez uwzględniania tynków i sufitów podwieszanych.
Czy schody stanowią powierzchnią użytkową?
Zgodnie z ustawą o podatku od nieruchomości schody i klatki schodowe nie stanowią powierzchni użytkowej na cele podatku od nieruchomości.
Powierzchnię schodów należy w tym wypadku liczyć jako powierzchnię rzutu z góry wszystkich stopni schodowych i spoczników.
O ile schody nie podlegają opodatkowaniu to wszystkie korytarza i hole należy wliczyć do deklaracji podatkowej na zasadach ogólnych, w zależności od ich wysokości w świetle.
Powierzchnia piwnicy i garażu podziemnego
Piwnice i garaże podziemne zaliczane są do kondygnacji objętych opodatkowaniem. Obowiązują tutaj jednak te same zasady jak przy innych pomieszczeniach, a zatem jeśli piwnica ma wysokość w świetle 1,4-2,2m to zapłacimy podatek jedynie od połowy jej powierzchni. Jeśli występują w piwnicy miejsca o wysokości poniżej 1,4m (np. małe składziki itp.) to nie będą one podlegać opodatkowaniu.
Skąd wziąć powierzchnie użytkowe do podatku?
Powierzchnię użytkową możemy określić na podstawie rzeczywistych pomiarów choć zaleca się podawanie powierzchni zgodnych z dokumentacją projektową budynku.
Jeśli samodzielnie wykonamy pomiary i podamy wartości niezgodne z projektem budowlanym lub szkicami zamiennymi (w przypadku nieistotnych zmian na budowie) to możemy narazić się na problemy ze strony urzędów naliczających podatki oraz nadzoru budowlanego (w przypadku zbyt drastycznych odstępstw od powierzchni wg projektu).
Z projektu możemy również odczytać wysokości pomieszczeń poniżej 2,2m. Warto już na etapie projektowania domu poprosić architekta o jednoznaczne wskazanie w dokumentacji powierzchni użytkowych w podziale na trzy wysokości pomieszczeń: ponad 2,2m, od 1,4 do 2,2m i poniżej 1,4m. Dodatkowo architekt powinien określić powierzchnię schodów, które nie będą wliczane w deklaracji podatkowej.
Zespół redakcyjny portalu zbudujmydom.pl
